NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
WASHINGTON DC, KENNEDY CENTER
Hanımlar ve beyler, işte karşınızda
Maz Jobrani!
Ne haber DC?
Kennedy Center, nasıl gidiyor?
♪ Sisteme karşı koy ♪
Tanrım, bu şahane.
Public Enemy, İranlı birinin "Fight the Power" la oynayacağını...
düşünmemiştir.
♪ Sisteme karşı koy ♪
Burada olmak harika. Hayalim gerçek oldu.
Stand-up'a başladığımdan beri, yani 20 yıldır
DC'de özel bir gösteri çekmek istiyorum.
Yemin ederim. Ve gerçek oldu. Heyecanlıyım.
Çok heyecanlıyım.
Çok güzel. DC'ye hastayım. Çeşitlilik bol.
Her gösterimde önce seyirciyi tanımak isterim.
Göçmenlerim nerede?
Göçmenler alkışlasın. Duyayım. İşte bu!
Benim insanlarım! Halkım!
Göçmenler.
Göçmen olmayanlar. Onları da duyayım.
Nesillerdir burada olanlar. İşte bu!
Evet! İşte bu!
Evet! Geldiğiniz için sağ olun beyazlar. Teşekkür ederim.
İşi resmiyete siz döktünüz. Çok sağ olun.
Adın ne? Şuradaki beyaz arkadaş, adın ne?
- Ed! - Ed! Sağ ol Ed!
Sağ ol. Ruhsatı Ed aldı, sonra biz geldik.
Süper. Ben de göçmenim. İran doğumluyum. Burada büyüdüm.
İranlılarım nerede? Duyayım.
Evet.
Ed, geleceklerini biliyordum çünkü bu, nükleer antlaşmasının parçası.
Gelmek zorundalar. Evet.
Geldiğiniz için sağ olun İranlılar.
Araplarım nerede?
Beyaz dostlarım, Araplar böyle saptanır.
Arap arıyorsanız şöyle yapın. Hemen atlarlar.
Buna mecburlar.
Ulaştırma Güvenlik İdaresi'ne çalışabilirdim.
Bütün gün Arap bulurdum.
Onları şöyle kandırırdım: "Sıvıları, bilgisayarınızı ve...
İşte. Beş tane. Beş tane buldum.
Beş tane."
Siz hangi Araplardansınız? Siz, evet.
- Suriyeli. - Geldiğiniz için sağ ol Suriye!
İşte bu! Teşekkürler! Evet!
Suriyelilerin burada, başımızın üstünde yeri var. Sizi seviyoruz.
Seviyoruz. Aynen öyle.
Bizde böyle.
Teşekkürler.
Bu harika. Hiç Hint var mı? Hintler?
İşte bu! Vay be.
Sizi de seviyorum.
O kadar seviyorum ki sizden biriyle evlendim.
Evet! Evet.
Gerçi bir milyar insansınız, ihtimaller bundan yana zaten.
Ya siz ya Çinliler, değil mi?
Çinli var mı? Çinliler?
Sağ olun Çinli hanımefendi!
Daha çok çalışmalısınız. Artık sizden çok daha fazla Hint var,
yani belki çalışmanız...
- Adınız ne Çinli hanım? - Stephanie.
Stephanie. Tam Çinli ismiymiş.
Stephanie. Ne kadar da etnik bir isim.
Başka nereliler, kimler geldi bu akşam?
Neresi?
- Pakistan! - Durun, durun.
Pakistan, öyle bağırma. Sakin ol.
Adama bak.
Haberleri izlemiyor musun hiç?
Pakistan. Pakistan!
Pekâlâ.
- Ne? - Azerbaycan!
- Azerbaycan mı? Sen ne diyordun? - El Salvador.
El Salvador, Azerbaycan. Onlar için de bir alkış.
Pekâlâ.
Arkadaşlar, Netflix artık uluslararası,
yani tüm ülkeleri sırayla alkışlayacağız.
Bakın, tüm bunları bir noktaya değinmek için sordum.
Dünyanın birçok yerinden birçok insan
Amerika'ya geliyor. Göçmeniz ve Amerika'yı seviyoruz.
Geliyoruz ve seviyoruz, değil mi?
Herkes bunu bilmeli. Göçmen karşıtlığı had safhada.
Amerika'yı sevdiğimizi bilmeliler.
Gelmemizin bir sebebi var ve katkı sağlıyoruz.
Amerika'ya birçok açıdan katkı sağlıyoruz, değil mi?
Birçok yönden...
iş alanında ve entelektüel katkı sağlıyoruz.
Kültürel olarak bile.
Şimdi Amerikan kültürüne katkıda bulunacağım.
Hazır mısınız? Bir şey öğreteceğim. İranlıların yaptığı bir şey.
Almanızı istiyorum. Kullanın.
Ed, bir şarkı söylerken devamını hatırlayamazsan
nasıl kurtulacağını öğreteceğim.
Sözleri bilmiyorsan şunu yap, yeter.
Evet, İran usulü. Seni her şarkıdan kurtarır Ed.
Ne olursa. Mesela "Fight the Power".
♪ Sisteme karşı koy ♪
"Lay lay" her şarkıya gider!
Ed, bir çocuğa "Neşeli Ol ki Genç Kalasın" söylüyorsun.
Devamını unuttun.
♪ Neşeli ol ki genç kalasın ♪
İşte bu kadar!
"Lay lay" bir şarkıdan çıkmanın en iyi yoludur.
Bir beyzbol maçında millî marşı okuyacak olursam
takıldığımda anlarsınız.
Beyzbol maçında, Washington Nationals maçındayım.
♪ Söyle, görebilir misin ♪
♪ Ve cesurların yurdunda ♪
Evet! Aynen böyle!
Millî marşımızı böyle okuyacağım.
Sonra da sınır dışı edileceğim.
Tanrım.
Sınır dışı demişken, Trump başkan oldu ve...
Evet, sormayın. Hâlâ inanamıyorum.
Onu her dinlediğimde "New York'tan canlı yayındayız,
Saturday Night'a hoş geldiniz!" demesini bekliyorum.
İnsana "Tanrım, bu gelmiş geçmiş en uzun skeçti." dedirtir.
Tanrım. Biliyorum, bazılarınız ona oy vermiş olabilir.
Bazı göçmenler cidden Trump'a oy verdiler
çünkü daha az vergi vermek istediler ama daha az akrabaları kaldı.
Evet. Oluyor öyle.
Dürüst olayım. Şu Müslüman yasağı...
"Müslüman yasağı seni korkutuyor mu?" dediler.
"Şahsen korkutmuyor." dedim.
Çünkü doğruya doğru, pek dindar sayılmam.
İran'da doğdum ama dindar sayılmam.
Gerçekten Müslüman değilim. Daha ziyade Müslümansıyım.
Anladınız mı? Şu kadar Müslüman'ım:
Bir filmde Müslüman'ı oynayabilirim. İzlersiniz, inandırıcı gelir.
Gidersiniz, beni görürsünüz:
"Allahuekber!"
"İyi oynamış. Baksana. Vay be."
"Dili de biliyor. Vay be.
Adam...
çok iyi Müslümanca konuşuyor."
Ama açıkçası pek dindar değilim.
Gerçek Müslüman olsam Ramazan'da oruç tutardım.
Ama tutmuyorum.
Alkol alamazdım. Ama alıyorum.
Beş vakit namaz kılmam gerekirdi. Ama kılmıyorum.
Dua etmek için neredeyse kaza yapmam gerekiyor.
O zaman bile "Yüce İsa!" diyorum.
Evet. Öyle.
Evet.
Yanlış peygamber! Yanlış!
"Yüce İsa!" diyorum çünkü daha çabuk.
"Yüce İsa!"
"Yüce Muhammed!" Çok uzun sürüyor.
Fazla uzun.
Fazla.
Evet.
"Yüce Muhammed!" derseniz
kazayı yaparsınız, hastane yolunda ambulansta da
"Keşke İsa deseydim." dersiniz.
Anlıyor musunuz? Öyle yani.
Ne yapayım, öyle.
Şahsen Müslüman yasağı beni çok germedi
ama kuzenim Majid boku yedi, tamam mı?
Gerçek bir Müslüman o. Beş vakit namazını kılar,
Ramazan'da orucunu tutar. Gitmesi gerekecek yani.
Ben değil, Trump söyledi. Gitmesi gerek.
Onu seviyorum, iyi adamdır ama gitmesi lazım.
Tek dediğim, FBI kapıma gelip
"Evde Müslüman var mı?" derse "Evet, Majid." derim.
FBI'a yalan söyleyecek değilim!
Açıkçası arkadaşlar, biraz üzücüydü
çünkü dediğim gibi, ben İranlıyım, eşim de Hint,
yani çocuklarımız renk renk ve...
çok üzücüydü. Trump kazandığında altı yaşındaki kızım
korkuyla yanıma gelip "Sınır dışı mı edileceğim baba?" dedi.
Evet. Ben de "Hayır bebeğim, edilmeyeceksin.
Sen burada doğdun. Sınır dışı edilmeyeceksin.
Ama kuzenim Majid edilecek.
Onunla vedalaş istersen."
Bir komedyen olarak Trump'a yetişmek çok zor oldu
çünkü daima bir sürü saçma sapan şey söylüyor.
Gerçekten zordu. Bakın, hatırlar mısınız, bilmiyorum,
geçen bir basın toplantısı yaptı
ve oturdum, izledim. Ona üzüldüm
çünkü basın toplantısını sebepsiz yapıyordu,
gönüllü olarak bilgi veriyordu.
Kimse istememişti. Durduk yerde "Bu arada herkes bilsin ki
bu seçimi Ronald Reagan'dan bu yana
en çok Seçiciler Kurulu oyu alan kişi olarak kazandım." dedi.
Bir muhabir dedi ki "Efendim, aslında
Barack Obama daha çok Seçiciler Kurulu oyu almıştı."
Dedi ki "İyi, tamam.
Ama Ronald Reagan'dan bu yana Cumhuriyetçiler arasından
en çok oyu aldım."
Muhabir de "Efendim! Aslında...
George H. W. Bush daha çok Seçiciler Kurulu oyu almıştı." dedi.
Trump da "İyi o zaman, bu seçimde Cumhuriyetçiler arasından
en çok Seçiciler Kurulu oyunu aldım. Oldu mu?" dedi.
Keşke öyle deseydi.
Gerçekte "Biri bana öyle söylemişti." dedi.
Kim söyledi?
Tuvalette rastgele biri mi? Bu ne ya?
Tuvalette mi duymuş? "Hey, bu arada
Ronald Reagan'dan bu yana en çok..."
"Dünyaya duyurabilir miyim? Herkes duysun."
Arkadaşlar, bunu izledim. Ona üzüldüm
çünkü ABD Başkanı olacak kadar vasfı olmadığını fark ettim.
Yok işte.
Yok.
Bakın, size bir şey söyleyeyim. Dinleyin.
Sırf ona laf etmek için değil, tamam mı? Hiçbirimiz bu iş için...
Gerçi burası Kennedy Center. Vasfı olan iki kişi var.
Ama çoğu insanın
ABD Başkanı olacak vasfı yok.
Bu, dünyanın en mühim işi.
Carl's Jr. şube müdürlüğü değil, tamam mı?
Ayrıca başka hiçbir işte insanlar, "İşe yabancı biri olsun.
Bunu daha önce hiç yapmamış biri,
işi alıp bir denesin." demiyor.
Hiç kimse, "İşe yabancı bir cerrah istiyorum.
Hiç ameliyata girmemiş biri olsun.
Sol gözümü alıp sağ gözüme koyacak biri." demiyor.
Şu anda başkanımız tam olarak bu kişi.
Yeterli vasfı yok.
İlk istihbarat brifinginde
"Vay be! Amma ülke varmış!" dediğini hayal edebiliyorum.
Gözünüzün önüne gelmiyor mu?
Diyor ki "Vay be. Malta ülke miymiş? Cidden mi? Dondurma sanıyordum.
Madagaskar, animasyon film değil miymiş? Ne?"
Görünüşe göre bildiği tek yer Mar-a-Lago.
Her hafta Mar-a-Lago'da.
Daha kaç kere gidecek? Damadı Jared Kushner'ı da
dünyanın en tehlikeli yerlerine yollayıp duruyor.
Damadından kurtulmaya çalışıyor bence.
Yemin ederim.
Her hafta, "Sen Irak'a git. Ben Mar-a-Lago'dayım. Sen...
Kurşungeçirmez yeleğe gerek yok. Sen git, boş ver.
Ben Mar-a-Lago'ya gidiyorum."
Rezil bir durum ve bunu gördük, bunun bir kısmı...
Bakın arkadaşlar, seyahat yasağında gördük.
Çok kötü idare edildi. Bir İranlı-Amerikalı olarak
seyahat yasağı beni gücendirdi
çünkü bunu Amerika halkına "Ülke güvenliği için,
teröristlerin gelememesi için." diye pazarlamaya çalıştılar.
Yasak gelen ülkelerden hiçbiri
Amerika'da terör saldırısı düzenlememişti ki!
Değil mi?
Evet, sonra bir de utanmadan Seyahat Yasağı 2.0'ı çıkardılar.
iPhone güncellemesi gibi. Öylece...
O kadar kızdım ki. TV izliyordum,
Kellyanne Conway çıktı ve şey yapmaya...
Durun, dinleyin. Gerçi haklısınız.
Evet, aynen. Onun hakkındaki gerçek hisleriniz neler?
Neyse, TV'de onu izliyordum
ve dedi ki "Sadece havaalanlarında çekilen ufak bir rahatsızlık. Abartmayalım.
11 Eylül'den sonra havaalanlarında incelemeler sıkılaşmıştı
ve bunu sorun etmemiştim çünkü kendi güvenliğim içindi."
Onu sarsıp "Ufak rahatsızlık falan değil." demek istedim.
Çünkü İranlı-Amerikalı olarak
gerçek hikâyeleri duyuyordum. Birbirinden zorla ayrılan aileler,
tıbbi tedaviye muhtaç olup alamayanlar,
iptal edilen düğünler... Türlü türlü şey.
O kadar sinirim bozuldu ki Los Angeles Uluslararası Havaalanı'nda
protestoya gittim. Gittim, evet. Evet!
Evet!
Söylemeliyim, hiç protesto yapmadıysanız yapmalısınız.
Çok eğlenceli.
Herhangi bir protesto bulup katılın ve yürüyün.
Çok... Yemin ederim. Başkan olduğundan beri
her hafta sonu bir protesto buluyorum. Harika.
Gidiyorsunuz, kurabiye veriyorlar. Leziz oluyor.
Hem iyi de bir egzersiz. Epey egzersiz yaptım.
"Pilates mi yapıyorsun?" diyorlar, "Hayır, Trump-ates yapıyorum." diyorum.
Trump-ates yapıyorum hep.
Acayip heyecanlıydım. Havaalanına gittim, yürüyordum.
Hep birlikte yürürken biri gelip
"Bu dünyada yaşanmış en güzel şey abi.
Los Angeles'ta hiç bu kadar farklı insanı birlikte görmemiştim."
Ben de dedim ki "Havaalanındayız da ondan abi.
Şu an dünyanın abartısız her yerinden insanlar buraya uçuyor."
"Evet, ama Asyalılar var." dedi.
"Çünkü AirAsia uçağı yeni indi!
Herkes protestoya bavuluyla mı geliyor sanıyorsun lan?"
Zavallı bir Koreli vardı. Tek istediği karşıya geçmekti.
Şöyleydi: "Pardon. Evet, pardon.
Evet, biliyorum. Trump gitmeli. Ama ben de gitmeliyim!
Şey...
Disneyland'e gidiyorum. Pardon."
Ed, protestoda ne öğrendim, sana söyleyeyim.
Amerika doğumlu beyazlar, farklı tenlilerden
ve Amerika'da doğmayanlardan farklı protesto yapıyorlar.
Çünkü orada hep birlikte
güzel güzel yürür, ilerlerken
birden çevik kuvvet gelince
ben "Ha siktir.
Ben biraz şurada protesto yapayım." dedim.
Ama beyazlar umursamadı.
"Çekil yolumdan aynasız, geliyorum. Bu benim hakkım." dediler.
"Geliyorum aynasız. Çekil yolumdan. Bu benim hakkım."
Yürümeye devam etti, "Üçüncü Madde hakkım,
Dokuzuncu Madde hakkım." Maddeleri de biliyor!
"45. Madde hakkım."
Ben de arkadayım: "45 madde mi varmış?"
Yemin ederim, bir beyaz,
çevik kuvvetin suratına öylece
parmak sallıyordu,
polisin de eli copunda, hazırdı.
Adam parmak sallıyor, ben arkadayım. "Sakin ol beyaz dost!" diyorum.
"Başımızı belaya sokacaksın!"
Bu esnada Meksikalı: "Tuvalete gitmenin tam vakti.
Beni yüzüstü bırakmayın ayaklarım!"
Protestoda o kadar korktum ki. Korkumun boyutunu anlatayım.
Protestoya pasaportumla gittim.
Evet. Kim protestoya pasaport götürür?
Göçmen!
Sınır dışı edilmeyecektim.
Polis durdurursa "Memur Bey, sizinleyim. Çok yaşa Amerika.
Çok yaşa.
Amerika'yı tekrar büyük yapın Memur Bey.
Memur Bey, ben sizinleyim ama kuzenim Majid...
Lazımsa onu alabilirsiniz."
Tanrım. Anlamışsınızdır, bir Demokrat'ım, liberalim
ama Cumhuriyetçi arkadaşlarım var.
Tarafınız ne olursa olsun, sizi seviyorum.
Cumhuriyetçi de olsanız sizi seviyorum. Yaptıklarınızı yapmış olsanız da.
Seçim akşamı birçok liberal arkadaşımla bir partideydik,
Hillary kaybettiğinde liberal dostlarım darmadağın oldu.
Ağlıyorlardı. Yıkılmışlardı.
Ben de yıkılmıştım ama sadece kaybettiği için değil,
aynı zamanda kampanyasına 1.000 dolar bağışta bulunduğum için.
TV'de kaybedişini izlerken dedim ki "Bu kaşar...
1.000 dolarıma mal oldu!
Vermesem de olurmuş yani, değil mi?"
Yanlış anlamayın. Savurganlığımdan durduk yere 1.000 dolar vermedim. Hayır.
250 vermiştim çünkü bütçeme uygun bir miktar gibiydi.
Vatandaşlık görevimdi. O kadar.
Ama iki taraftan birine bağışta bulunduysanız bu işi bilirsiniz.
Bir hafta sonra e-posta atıp tekrar bağış isterler.
Bir hafta sonra e-posta geldi: "Maz, 250 için sağ ol.
Ama 250 daha verirsen
öne geçeceğiz. Kazanacağız ulan."
Amma aptalım. "Aşkım, Hillary Clinton'dan e-posta geldi.
250 daha verirsek kazanacaklarmış. Bu bizim vazifemiz."
Dört kere düştüm bu tongaya.
Şimdi kimmiş göt olan?
O akşam hâlâ aklımda. Tanrım.
Şoktaydım. Hillary kaybettiğinde herkes şoktaydı.
Trump da kazandığında şoktaydı.
Kazanmayı beklemiyordu.
Kazandığında sahneye çıkışını gösteren videolara bakın.
Ne kadar yavaş yürüyor. Onu seçtiğimize inanamıyor.
Diyor ki "Emin misiniz? Beni mi seçtiler?
Tüm o söylediklerimden sonra beni mi seçtiler? Cidden?
Tanrım!"
Kazanmak istediğini bile düşünmüyorum.
Gerçekten. Evet, bence öyle.
Ciddiyim.
Tweet atmayı seven megaloman bir milyarder.
Kazanmak istemiyordu.
Oy vermememizi umarak daha da saçmalıyordu
ama verdik.
Barack Obama'nın, IŞİD'in kurucusu olduğunu söylediğinde
kaybetmek istediğini anladım.
Hatırladınız mı? "Barack Obama, IŞİD'in kurucusudur."
Sonraki gün muhafazakâr bir radyo programına katıldı
ve sunucu ona yardım etmeye çalıştı.
"Efendim, Barack Obama'nın politikalarının
IŞİD'in doğmasına ve şu anki vaziyete sebep olduğunu mu kastettiniz?" dedi.
O da dedi ki "Hayır.
Barack Obama'nın, IŞİD'in kurucusu olduğunu kastettim."
Dinliyordum ve dedim ki "Bu göt kaybetmeye çalışıyor!"
Tanrım.
Ama ona oy verdiler. Tekrarlıyorum, aramızda olabilirsiniz.
Birçok Trump seçmeninden duyduğum en güzel şey şuydu:
"Onu seviyorum çünkü aklındakileri söylüyor.
Düşündüklerini söylemekten sakınmıyor!"
"Politikalarına ne diyorsun?"
"Politikasını falan bilmem. Aklındakini söylüyor ama." diyor.
Bu, duyduğum en aptalca şey sanıyordum,
ta ki... Evet, cidden.
Bu, duyduğum en aptalca şey sanıyordum,
ta ki kendi, öz annemi ziyarete gidene dek. İranlı.
O da tongaya düşmüştü.
Kendi annem. Dedi ki "Maz, bu adamı seviyorum
çünkü düşüncesini söylemekten çekinmiyor."
"Kafayı mı yedin? Adam göçmen karşıtı.
Başkan olursa akrabaların ziyarete gelemeyecek." dedim.
"Onları zaten sevmiyorum." dedi.
Devam etti: "Maz, düşüncelerini dile getiriyor,
benim düşüncelerimi söylememe gerek kalmıyor,
ki düşüncem de şu: 'Beni ziyaret etmeyin artık beleşçiler!'
Neyim ben, 'Airb ve b' mi?"
Değil mi?
Trump'ı seven çok göçmen var. Birçok göçmen buraya geliyor
ve diğerleri gelmesin istiyor.
Yaşlıca bir Ermeni, Uber şoförümdü.
Trump'ın hastasıydı. İngilizcesi bile çat pat ama hastasıydı.
Yol boyunca bana onun ne kadar müthiş bir siyasetçi olduğunu anlattı.
"Harika bir siyaset" deyip durdu.
Yol boyunca şöyleydi: "Donald Trump, on numara siyaset.
Çok iyi siyaset. On numara siyaset.
Çok iyi, on numara siyaset. On numara, çok iyi siyaset."
Sonunda dedim ki "Abi, adam göçmen karşıtı. Sen göçmensin!"
"Evet, ama ben buradayım.
Benim için iyi siyaset.
Kuzenim için değil. Çok kötü." dedi.
"Sende de mi kuzen Majid var?" dedim.
Ama Trump hakkında ne derseniz deyin,
düşündüğünü söylüyor, kabul etmek lazım.
Ne düşünüyorsa onu söylüyor.
Mesela "Hatun düşürmek istiyorsan
amından tutacaksın." demesi gibi.
Evet, sormayın. Ben söylemedim. O söyledi.
Sormayın. O kadar kızdım ki anneme gidip "Adamın ne diyor, duydun mu?" dedim.
"Dedi ki hatun düşürmek istiyorsan amından tutacakmışsın."
"Bana babanı hatırlattı." dedi.
"Tanrı ruhunu kutsasın.
Ve ellerini.
Hiç boş durmayan ellerini."
Bir düşünün.
Bu, artık başkanlık tarihimizin bir parçası.
Kitaplarda yazacak. Çocuklarımız okuyacak bunu.
Okuyacaklar. "John F. Kennedy demiş ki
'Ülkenin sizin için ne yapabileceğini düşünmeyin.
Ülkeniz için ne yapabileceğinizi düşünün.'
Donald J. Trump da demiş ki 'Amlarından tutun!'"
Evet!
Kitaplarda yazacak.
Sonraki gün taraftarları: "Alt tarafı tek am.
Ne yani...
Am oradaymış, o da tutmuş. Ya ne yapacaktı?
Sen olsan sen de tutardın! Am olsa tutmaz mısın?"
Kendisi bile çıkıp "erkek muhabbeti" olduğunu söyledi.
Arkadaşlar, erkek olarak geçirdiğim 45 yılda
hiçbir arkadaşım bana gereken hareketin bu olduğunu söylemedi.
Belki de bu yüzden lisede kimseyi düşürememişimdir.
Doğru hareketi bilmiyordum, öylece kızlara gidip...
"Selam Gwen, n'aber? Nasıl gidiyor?
Ne güzel bir gün. Kaptım amını Gwen! Kıpırdama.
Kaptım. Evet.
Amından tuttum seni.
Bayrak yakalamaca gibi. Tuttum seni.
Yakaladım bayrağı."
Acayip zamanlarda yaşıyoruz. Sebebi de şu:
Trump, söylediklerinin sorumluluğunu almaya başlamalı
çünkü söyledikleri anlam taşıyor. Evet.
Öyle!
Bir şeyler diyor ve ırkçılıkta artış var,
nefret suçları artıyor, ülkede göçmen karşıtı bir hava var.
Sorumlu davranmalı
çünkü sözleriyle ırkçıları cesaretlendiriyor.
Kansas'ta bir eleman gidip iki Hint'i vurup
sonra başka birine "İki İranlı vurdum." demiş.
Yanlış insanları vurmuş ama umurunda değil.
Delilik bu. Araplar direkt gitti zaten. Sakın ha...
Uçakta Arapça konuşmayın yoksa hiçbir yere gidemezsiniz.
Anlıyor musunuz? Trump seçilmeden önce bile.
Şu Southwest'le LA'dan San Fransisco'ya uçan
Iraklı elemanı duydunuz mu?
Telefonda babasıyla Arapça konuşuyormuş.
Yolcular duymuş ve adamı uçaktan atmış.
Duymuşsun herhâlde? Kafa sallıyorsun. Adın ne?
- Isa. - Isa. Duydun, değil mi?
Zavallı adam koridorda yürüyor, Arapça...
Kendi hâlinde...
Bu Arapça değil ama kulağa öyle geliyor.
Şöyle...
Isa, bunun bir anlamı var mı?
Yaklaşıyor muyum? Peki ya...
Daha yakın oldu mu?
Bir şey diyormuşum gibi hissediyorum.
Zavallı adam sadece...
Öyle yürüdüğünden emin değilim çünkü pek tehditkâr değil.
Yani şöyle yürüse...
O zaman yolcular "Gey bir Arap...
koridorda salınıyor." derdi.
Şöyle...
"Channel No.5."
Tüm Arap dostlarıma söylüyorum, uçaklarda "Halamahala" yapmayın.
Çünkü "Halamahala" uçamaz.
"Halamahala" yaparsanız otobüse düşersiniz.
O da nereye gider, bilemem.
İnsanlar göçmenlerden korkuyor.
Fox News ya da o tarz kanalları izlerseniz
siz de korkarsınız.
Tanrım. Yarım saat Fox News izlemeye çalıştım.
Göçmenlerden korktum.
Arkadaşlar, yemin ederim,
o kadar çok kıyım, yıkım ve mahşer...
Yargıç Jeanine Pirro diye bir kadın var. Tanrım.
Kadın sürekli TV'de bağırıyor: "Dünyanın sonu geliyor."
Hep mutsuz ve sinirli.
"Evet, şimdi..."
Bir kez izlemeyi denedim. Kafayı yiyordu.
Arkasında dijital bir Amerika bayrağı var.
Diyor ki "Meksikalılar işlerimizi alacak,
sonra Müslümanlar bizi öldürecek ve köpek balıklarına yem olacağız.
Meksikalı Müslüman köpek balıklarına!
Hem de hepsinde Zika virüsü var!"
Şöyle oldum...
Arada bunlardan kaçmak lazım. Ben şöyle kaçıyorum: Spor müsabakaları izliyorum.
Eşim Kardashian'ları izliyor. O da öyle kaçıyor.
Beyinsizce şeyler işte. Anlıyor musunuz?
Mesela ben hiç Kardashian'ları...
Kardashian'ların dikkatimi çektiği tek zaman
Bruce Jenner'ın Caitlyn Jenner'a dönüştüğü zamandı.
Değil mi? Hatırladınız mı?
Biliyorum ki bazı Orta Doğulular böyle şeyler konuşmamdan
rahatsız oluyor.
Şu anda şöyleler Ed: "Maz, Trump siyasetine devam et.
Bunu pek sevmedim.
Cinsiyet değişikliği bana çok batıyor."
Ben tam destekçisiyim.
Cinsiyet değiştirmek istediğine
bu kadar yürekten inanan herkese helal olsun.
Evet!
Ciddiyim.
Adam, kadın olmak istediğini biliyordu, tamam mı?
Ben daha akşam yemeği seçemiyorum.
"Maz, ne yemek istersin?" dense
"Bilmem. Suşi, İtalyan, Çin... Bilemedim." derim.
Bu adamsa "Kadın." demiş.
"Kadın olmak ister misin?" dense
"Bilmem. Suşi yiyelim. Yerken konuşuruz." derim.
Bu konularda çok özgürlükçüyüm.
Gey evliliği tüm ülkede yasal olduğunda çok sevinmiştim.
Tweet atmıştım: "Gey dostlarıma tebrikler.
Sonunda evlenebileceksiniz."
Arap biri cevap verdi:
"Maz, gey evlilik bizim camiamızda kabul görmüyor."
Ben de ona cevap verdim: "Neden korkuyorsun?
Sana mı teklif edecekler, kıllı göt?"
Değil mi ama?
Sen sokakta yürürken
bir gey önüne atlayıp "Evlen benimle!" mi diyecek?
Yargılama dostum. Sen önce kendine bak.
Değil mi? Önce kendine bak.
LGBT camiası için iyi haberlerdi bunlar.
İyi haberlerdi. Evet.
Biliyorum ki şu anda arkalarda bir grup İranlının kafası karışık.
Eminim ki birilerinin babası "LGBT camiası" ne demek, bilmiyor.
Banka sanıyorlar. Adım gibi eminim.
Yemin ederim, şu anda biri "LGBT Camiası Bankası mı?
Maz, ben HSBC'deyim ama LGBT'ye geçebilirim.
Faiz oranları iyi mi?" diyor.
"LGBT"nin açılımı "lezbiyen, gey, biseksüel ve transseksüel".
Daha da kafaları karıştı.
"Baba, 'transfer' dedi. Banka kesin."
Adam olimpiyat şampiyonu oldu. Şeyde...
Usain Bolt kazandığında annem olimpiyatları izliyordu.
Tamam mı? Dünyanın en hızlı adamı. Usain Bolt kazandı.
Annem beni aradı: "Maz, izledin mi?
Hüseyin Bolt kazandı."
"Anne, adamın adı Usain." dedim. "Hayır, Hüseyin. 'H'yi unutmuşlar." dedi.
"Anne, adı Usain. Jamaikalı." dedim.
"Hayır, o bizden biri. Hüseyin.
İranlı, belki Arap. Ama Hüseyin."
Dedim ki "Anne, adam siyahi." "Bizde de siyahiler var!
İran'ın güneyinde var."
Usain Bolt'u ülkesinin gururu yapmaya çalışıyordu.
Usain Bolt'a karşı yarışmak ne kadar kötüdür, kim bilir?
Çünkü hep kaybedeceğinizi biliyorsunuz.
Olimpiyatlardaki herkes hayatlarının dört yılını antrenmana adadı.
Düzgün yedi ve uyudu, çalıştı, her şeyi doğru yaptı,
dünyanın diğer ucuna uçtu. Başlangıç çizgisine vardılar
ve Usain Bolt geldi.
Hepsi, dün yediklerinden zehirlenmesini umuyordu.
Hepsi "Of ya! Saçmalık bu!" dedi.
Dört yılımı antrenmana adasam,
koşsam, çalışsam, düzgün uyusam, her şeyi doğru yapsam,
dünyanın öteki ucuna uçsam ve Usain Bolt gelse
dikkat çekmek için bir şey yapardım. Ne olursa.
Silahı sıktıklarında ters yöne koşardım mesela.
Bir düşünün. Mecburen sizinle röportaj yaparlardı.
Değil mi?
Yarıştan sonra mecburen gelirlerdi: "Niye terse koştun?"
"Benim ülkemde silah sesi duyunca tersine koşulur.
Ülkemde savaş var.
Lütfen beni ülkenize alın!"
Tanrım.
40'larında olan beyler nerede?
40'larında olanlar, neredesiniz? Alkışlayın. Hah, işte.
Adın ne?
- Farid. - Farid, kaç yaşındasın?
- 40 küsur. - 40 küsur mu?
49 buçuk yani.
Farid, ben 45 yaşındayım. Sana bir sorum var. Olimpiyatları izlerken
hâlâ aklının bir köşesinde
şimdi antrenmana başlasan...
dört yıl sonra katılabileceğin düşüncesi oluyor mu?
Hâlâ o fantezin var mı?
Farid, ben pes etmedim. Hâlâ izliyorum.
"Bazılarını yapabilirim." diyorum.
Dalış müsabakasını izliyordum. "Bunu yapabilirdim.
Hayatımın dört yılının her gününü buna adasam bence yapardım."
Hayal dünyasında değilim. İlk gün yüksekten atlayıp
üçlü takla yapacağım yok. Anlıyor musun?
İlk hafta sadece zıplardım. Bir hafta boyunca...
Bir hafta zıplardım.
İkinci hafta: Bombalama. Zamanla ilerlerdim.
Farid, o kadar kendimi kaptırdım ki araştırmaya başladım.
"İllaki dalgıç arayan bir takım vardır." dedim.
ABD değil tabii çünkü ABD'de hep en iyiler var.
Belki İran'a lazımdır, dedim.
Son olimpiyatlarda İran hangi madalyaları almış diye baktım.
Tekvando, güreş ve halterde madalya almışlar.
Hepsi bireysel sporlar.
Sadece bireysel sporlar yapabiliyoruz.
Evet. Dünyanın o kısmındaki insanlar,
İranlılar, Araplar, Ermeniler, Hintler, sadece bireysel yapabiliyor.
Takım sporu yapamıyoruz.
Çünkü birbirimizle anlaşamıyoruz.
Asla Dünya Kupası'nı alamayız çünkü aramızda tartışıyoruz.
Anlıyor musunuz?
Arkadaşlar, hayatım boyunca futbol oynadım.
Ne zaman İranlılarla bir takımda olsam
maça 11 oyuncuyla başlayıp üç kişiyle bitirdik.
Hakem kırmızı kart verdiğinden de değil.
Hayır, tartışıp, basıp gittiğimizden.
Her maçta biri olur: "Pas at! Atsana!
Atmazsan gidiyorum! Pas atmazsan gideceğim.
Pas atman lazım!"
Her maçta. Bir saat sonra da hepimiz bir İran restoranında oluruz.
Sevgi ziyafeti.
Bir saat sonra aynı adam: "Çok özür dilerim.
Bak oğlum, seni seviyorum. Evet. Delirdim, oluyor bana öyle.
Pas atmadın. Boştaydım.
Boştaydım. Evet. Pas atmadın!
Seni seviyorum. Bir dahakine pas at.
Şimdilik kebabı pasla. Şimdilik.
Sonrakine..."
Arkadaşlar, kendimi öyle kaptırdım ki
şey olsun diye izliyordum... Müsabakaları biraz izledim.
Dalış takımını izliyordum, sunucu geldi.
"Çin'in sıradaki dalışçısı
henüz 10 yaşına basan Ming Ling Li."
"Ha siktir!
Dedesi olacak yaştayım." dedim.
"Belki sonraki olimpiyatta çocuk bakarım."
Sporcular, bize yaşlandığımızı hatırlatır.
Sporcular ve çocuklar. Ufak çocuğu olan kim var? Var mı?
Hah, Farid var. İşte. Farid, çocukların kaç yaşında?
Biri beş, biri iki buçuk.
Beş ve iki buçuk. Çok tatlılar, onları çok seviyorsun, değil mi?
Ama aynı zamanda dünyanın en yorucu insanları.
Çocuğu olmayanlara nasıl bir şey olduğunu anlatayım.
Çocuğunuz olmadığında ve üç günlük hafta sonunuz olduğunda...
Pazartesi de tatil. Çocuğunuz yoksa plan yaparsınız.
Çocuğunuz yoksa: "Tanrım. Pazartesi tatil mi?
Hadi denize gidelim, sonra mangala gideriz,
sonra sinemaya gider, sonra da dövme yaptırırız,
sonra evcil hayvan alırız.
Yürüyüşe çıkarız, biraz kestirip
bir daha yürürüz ama bu sefer tersten."
Plan yaparsınız.
Çocuğunuz olduğunda öncelikle pazartesi sabahı uyanıp...
çocukların durduğunu görene kadar tatil olduğunu unutursunuz.
Karınıza dönüp "Niye okula gitmiyorlar?
Başkanlar Günü mü?" dersiniz.
"Öyle saçmalık mı olur?
Okula gitmezlerse nasıl başkan olacaklar?
Kesinlikle okula gitmeliler."
İşte çocuklar o derece yorar insanı.
Bir süre önce Los Angeles Okullar Birliği
bombalı eylem ihbarı aldı ve tüm okulları kapattı.
Los Angeles'taki tüm çocuklar eve yollandı.
Los Angeles'taki tüm ebeveynler şöyleydi...
"Hay sıçayım!
Gerçek mi, emin misiniz?
Bekleyip ne olduğunu görsek?
Başka planım vardı!"
Farid, çocuklarım devlet okuluna gitmiyor. Özel okula gidiyorlar,
o yüzden bize seçenek sundular.
"İsterseniz okula gönderin, isterseniz evde kalsınlar." dediler.
Onlara dürüstçe söyledim: "Çocuklar, babanız ödedi. Gidiyorsunuz."
Ama tavsiye de verdim: "Bomba görürseniz diğer tarafa yürüyün."
Ama dedim ki "Matematik dersine dönün. Tam gün parası verdim."
Arkadaşlar, bu espriyi yaptım. Sekiz yaşındaki oğlum salondaydı.
Sahneden sonra gelip "Baba,
bizi terörist bomba gününde okula yollamıştın ya?" dedi.
"Evet?" dedim. "Sadece dört kişiydik." dedi.
"Ha siktir." oldum.
"Dört kişinin ikisi de ben ve ablamdık." dedi.
Dedim ki "Aslında ben gitmenizi istemedim. Anneniz istedi.
Ben sizi seviyorum. O ise El-Kaide üyesi.
Bir şey görürseniz söyleyin.
Aman diyeyim."
Hatırlıyor musunuz, bilmiyorum. Çok acayipti.
Okullar Birliği bomba tehdidi aldı,
okulları kapattı.
New York City de aynı gün aynı bomba tehdidini aldı.
Okulları kapatmadılar.
İşte o gün anladım ki biz Los Angeles'lılar korkağız.
Tehdit gelir gelmez "Okulları kapatın, kilitleyin, herkes hemen içeri!" dedik.
"Arka bahçede mi oynayacaksın? Güneş kremi sür.
Los Angeles çok güneş alıyor. Sürmen lazım.
Öğle yemeği mi? Tamam ama organik olsun
çünkü Los Angeles'ta sadece organik ürün yeriz.
Üzüm mü istiyorsun? Tamam, üzüm keser misin?
Çünkü Los Angeles'ta çocuklarımız üzüm çiğnemeyi bilmez.
Kesmemiz lazım.
Tam üzüm verirsek boğulurlar.
Los Angeles'ta çocuklarımız...
Yapamazlar."
Bu esnada New York City de bire bir aynı tehdidi aldı.
"Bana bak IŞİD!
Bomba tehdidini aldım, burada!
Tam burada IŞİD! Al, bak!"
Bu arada bunu diyen, beş yaşındaki anaokullu kızlar.
New York City'dekiler öyle konuşuyor.
Emin olun, şu an arkada bir grup İranlı,
"Tanrım.
Taşağını tuttu!
Siyasi şeylere değinecek sanmıştım.
Niye taşağını tuttu?" diyor.
Ed, "tokhm", "taşak" demek.
Dene. Söyle. Tokhm.
- Tokh? - Hayır. Tokhm!
- Tokh. - Hayır. Tokhm!
"T" ve gırtlaktan "khm".
- Tokhm! - Tokhm.
Ama "M"yi hızlı söyle. "M"yi uzatma.
"Tokhmmm" olmasın. O başka bir şey.
- Sadece tokhm! - Tokhm!
Epey iyi oldu.
Gördünüz mü?
Bu...
Bu öğretici bir deneyim. Göçmenler, kültüre katkı sağlıyor.
Araplar, Arapça "taşak" nasıl deniyor?
- Baydat! - Baydat!
Baydat mı? Mesela "Bunu alma, baydat."
Araplar hep insana bir şey satmaya çalışıyor.
"Bunu alma. Baydat!
Baydat!
Sağlam indirim yaparım."
Stephanie, Çince "taşak" nasıl deniyor?
Çok iyidir kesin. Duymak istiyorum. Öğret.
- Çince "taşak" nasıl deniyor? - Hiç bilmiyorum.
Bilmiyorsun.
Sizin dillerinize ne oldu ya?
- Qiú! - Ne?
- Qiú. - "Çul" mu?
- Qiú! - Qiú?
Ç-İ...
U-A-O.
"U-A-O" mu? Çiuao!
Taşağınızda amma sesli harf varmış.
Değil mi? Çiuao?
Çince şarkı numaram: "Ç", "İ", "U", "A", "O", bazen de "Y".
Çiuao!
Bayıldım. Çiuao.
Epey yaklaştım.
Urduca. Urducada nasıl?
- Tattey. - Ne?
Tattey!
İlla "tattey" diye söylemek lazım sanki.
Tattey.
Değil mi? Tattey.
Şuradan biri vardı. Evet. Hangi dil?
- Ukraynaca. - Ukraynaca.
Ha siktir. Ukraynaca "taşak" nasıl deniyor?
- Yaytsya. - Ne?
Yaytsya?
Taşak gördüklerine çok şaşırmışlar gibi.
Ukrayna'da: "Yaytsya!"
İşaret dili!
"İşaret dili" mi dedin?
İşaret dilinde "taşak" mı biliyorsun? Olamaz. Cidden mi?
İşaret dilinde "taşak" böyleymiş.
Sen kazandın.
En iyisi bu. Bir daha göster. Nasıl yapılıyor?
Önce aşağı, sonra yukarı.
Fil taşağı olmasın bu?
Bayıldım!
Gördünüz mü? Şu anda bile göçmenler Amerika'ya katkı sağlıyor.
Tek dediğim bu.
Taşağa nasıl geldik ya?
Doğru ya. Çocuklarım.
Farid...
çocuklarınızı çağdaş mı yoksa geleneksel mi yetiştiriyorsunuz?
- Mümkün olduğunca çağdaş. - Anladım.
Çünkü insanlar, önceden şikâyet edilmesi gerektiğini
bilmediğim şeylerden şikâyet ediyorlar.
Mesela gelip diyorlar ki
"Babam hiç benimle top oynamadı."
Ben de "Benim İranlı babam...
Göçmen babalar kimseyle top oynamaz." diyorum.
Amerika'ya geldiğimde altı yaşındaydım.
O yaşta babama gidip top oynamak isteseydim...
"Hadi baba, top oynayalım."
"Amerika'da olduğuna şükret.
Top mu oynamak istiyorsun? Seni İran'a yollarım.
Humeyni ve Saddam Hüseyin'le oynarsın topunu." derdi.
"Oynamayacağız anlaşılan."
Öyle şeyler diyorlar ki. Mesela "Bana hiç beni sevdiğini söylemedi."
Ben de diyorum ki "Benim İranlı babam...
Göçmen babalar bunun anlamını bile bilmez."
"Baba, beni seviyor musun?" deseydim
"Sana alışmaya başladım." derdi.
Göçmen babalar...
Göçmen ebeveynler sürekli "Seni seviyorum." demez.
Amerika'da gün boyu çocuklarımıza onları sevdiğimizi söylemek şart.
Sabah: "Seni seviyorum."
Öğle arası: "Seni hâlâ seviyorum."
Öğleden sonra: "Seni öğle ve sabahkinden daha da çok seviyorum."
Yaramazlık yaptıklarında bile söylemeniz gerekiyor.
Oğlum yaramazlık yapıyor: "Başın belada.
Odanı temizlememişsin! Ama bil ki seni seviyorum.
Babanım ben. Hep yanında olacağım.
Kanatlarının altındaki rüzgârım ben. Seni çok seviyorum.
Büyüyüp benimle ilgili sorunların olsun istemiyorum.
Seni o kadar seviyorum ki odanı ben temizleyeceğim.
Annen bile seni benim kadar sevmiyor.
Seni terörist bomba gününde okula yollamıştı."
Göçmen ebeveynler söylemez.
Benimkilerin bizi belki sevdiklerine işaret eden sözleri vardı.
Babam hep "Gözümün nurusun." derdi.
"Gözümün nurusun.
Gözümün nurusun!"
"Vay be!" diyorsunuz.
Evet, alkışlamayın. Alkışlamayın.
Çünkü "Beni seviyorsun yani?" dediğimde
şöyle derdi...
"Seni karanlıkta görebildiğim anlamına geliyor.
Ne yaptığına dikkat et."
Tanrım.
Artık dünyayı çocuklar yönetiyor. Nereden biliyorum sizce?
Çünkü ben çocukken anne babamın
arkadaşlarının çocuklarıyla oynardım.
Artık çocuklarımın arkadaşlarının anne babalarıyla oynamam gerekiyor.
Evet, beş yaşında falanım.
Babamla partiye gelir gelmez
"Koş. Koş, Amir'le oyna." derdi.
"Amir'le oynamak istemiyorum!"
"Git, Amir'le oyna!"
"Amir 29 yaşında!"
"O benim sorunum değil. Onun sorunu.
İyi bir karı bulana kadar onların oğlu. Git, onunla oyna."
Beş yaşındaydım. Odaya koşardım. "Selam Amir. Lego'n var mı?"
"Yok be oğlum. Otum var ama."
Çocukların dünyayı yönettiğine bir örnek daha.
Çocukların gevşemesi, tekrar gerilmesi, sonra sakinleşmesi için
karımla kaç partiden ayrılmamız gerekti, biliyor musunuz?
Kaç partide oldu, biliyor musunuz? Hep oluyor.
"Çocuklar, süper parti.
Tam da havaya giriyorduk ama eve gitmemiz gerek.
Çocukların gevşeyip, tekrar geriilip dinlenmeleri lazım.
Biliyorum, efsane tekila var. Parti yapacaktık
ama gitmemiz gerek. Çocukların gevşeyip, tekrar gerilip sakinleşmeleri lazım.
Biliyorum, tam toplu seks yapacaktık ama gitmemiz gerek.
Çocukların gevşeyip, tekrar gerilip sakinleşmeleri lazım."
Anne babam, biz gevşeyip, tekrar geriilip sakinleşelim diye
tek bir partiyi terk etmemiştir.
Örneği yok.
Bir partide yorulursak "Uykun mu geldi? Tamam.
Git bir mont yığını bul." derlerdi.
"Üzerlerinde uyu. Montlardan biri benimki olsun da
eve giderken seni unutmayayım."
Biz sürekli bir mont yığınında uyuyor olurduk, gelirlerdi
ve bizi uyandırmazlardı da. Omuzlarına atıverirlerdi.
Her gece yarı uyur hâlde kaçırıldığımızı düşünürdük.
Omuzlarına atıverirlerdi.
Biz de "Tanrım, bu hafta beşinci. Yine kaçırılıyorum!" derdik.
İyi ebeveynlik yaptıklarını düşünürlerdi bir de.
Çünkü doğrusunu bilmezlerdi.
"Hossein, bak, ne iyi babayım.
Oğlumu mont yığınında uyuttum. Ne iyi babayım ama.
Hossein, bir tek votka ver. Bunu kutlamalıyım.
Tek votka. Uyuyor zaten.
Hossein, araba süreceğim. Bir tek votka ver.
Kutlamak istiyorum. Araba süreceğim."
Ben çocukken İran'da alkollü araba sürmek yoktu.
Ben çocukken İran'da emniyet kemerimiz yoktu!
Arabanın arkasında oturur,
her virajda diğer tarafa kayardık.
Babam da önden "Ablana tutun!" derdi.
"Sen onun emniyet kemerisin.
Onu seviyorum.
Sense gözümün nurusun."
Şimdiyse Amerika'da, çocuğu bebek koltuğuna koyuyoruz.
35 yaşına kadar.
Kaskını da takıyoruz.
Önüne de bir ekran. Şöyle...
Çocuksuz çiftler nerede? Neredesiniz?
Evet, işte, evet.
Tebrikler.
Yanlış anlamayın. Çocuklarımı seviyorum. Seviyoruz. Değil mi Farid?
Ama çocuğunuz yoksa o kadar özgürsünüz ki farkında bile değilsiniz.
Evet.
Size verebileceğim bir tavsiye varsa o da bunu değerlendirmeniz.
Çocuk yokken çok daha özgür oluyor insan.
Çocuğunuz yoksa eve gidip sevişiyorsunuz.
Çocuğunuz yoksa eve gidip rollere bürünüyorsunuz.
Evet, yapıyorsunuz.
Biliyorum, bazı İranlıların yine kafası karıştı.
Emin olun, şu anda biri:
"Rol mü? Tiyatroda sahne mi alıyorlar? Niye?
Neden ki..."
Role bürünmek dediğim, seks yaparken başkası gibi rol yapmak.
Çocuğunuz yoksa eve gidip Tarzan ve Jane'i oynayabillirsiniz.
Eve gidip... "Sen diğer odaya geç.
Ben 'Tarzan!' diye bağırınca sallanarak gel.
Sallanarak gel. Ne bulursan artık. Avizeye tutun. Sallanarak gel.
Antrede seks yapacağız.
Ben şöyle yapınca...
Sallanarak gel! Antrede seks!"
Çocuğunuz varsa Tarzan'la Jane olamazsınız.
- Değil mi Farid? - Aynen.
Çocuğunuz varsa Tarzan'la Jane olamazsınız.
Çocuklar uyanır!
Görüp görebileceğiniz en sessiz Tarzan'la Jane olur o.
Çocuğunuz varsa...
"Jane, uyan.
Kırmızı şarap içme, demiştim Jane.
Uykunu getiriyor Jane!
Jane, ben Tarzan!
Beni burada Çita'yla yalnız bırakma.
Dün de Çita'mla oynadım Jane."
İranlının kafası karıştı.
"Çita adında bir maymunu mu var?"
Evinizde küçük çocuk varken antrede seks yapamazsınız.
Antrenin her yerinde Lego olur.
Hiç çıplak ayakla Lego'ya bastınız mı? Çok pis acıtıyor.
Şöyle olursunuz: "Ah, Jane. Of. Bekle. Dur. Jane.
Of. Jane. Ah. Kıpırdama Jane. Of."
Çocuğunuz varsa seks yapamayacak kadar yorgun olursunuz.
Kaç gece karımla çocukları getirip,
gevşeyip, tekrar gerilip sakinleşmelerini sağladık,
yıkadık, yataklarına yatırdık...
Yatırırken manipülasyona başlarlar.
Yatırırsınız, odadan çıkarken "Baba? Susadım." der.
"Al, su. Çabuk. Gol atma şansım var."
Sonra çıkarken "Baba? Acıktım." der.
"Al, kraker. Hadi. Hâlâ şansım var."
Tam çıkarken "Kakam geldi." der.
"Tabii gelir, vakitsiz yiyip içtin çünkü.
Baban senin yüzünden gol atamayacak evlat. Çok sağ ol.
Baban senin yüzünden mavi toplarla uyuyacak."
İranlının yine kafası karıştı.
"Baba, mavi toplar bovlingde var. Evet, bovlingde.
Mavi toplar, bovlingde. LGBT Camiası Bankası.
Tüm gösteriyi anladım."
Karımla kaç gece tüm bunları yaptık, biliyor musunuz?
Gevşediler, tekrar gerildiler, sakinleştiler, artık neyse,
yatırması da dâhil.
Nihayetinde yatakta buluşuyoruz. Acayip yorgunuz.
Birbirimize bakıp "Bebeğim...
niye seks yapmaya çalışıp bu güzel anı mahvedelim?
Netflix'imiz var!
Elimi tut. Süper... Süper kaşıyorsun.
Süper... İşte bu. Kafamı da kaşı.
Süper kaşıyorsun."
Evet, öyle oluyor. Evli ve çocukluysanız maymuna dönüşüyorsunuz.
Bütün gün birbirinizi kaşıyorsunuz.
Meselenin özü ne, biliyor musunuz?
Erkeklerle kadınlar farklı. Aynı stres unsurlarıyla uğraşıyoruz
ama çocuğunuz varsa erkek daha çabuk soyutlanıp gevşiyor.
Mesele seksse erkek her zaman, her yerde hazır.
Kadınınsa gevşemek, havaya girmek için vakte ihtiyacı var.
Kadınların sekste dikkati çok çabuk dağılıyor.
Erkekse evin altında...
elektrik tesisatı döşerken bile,
kablolar da en riskli, en tehlikeli yerlerde olsa bile,
uzaktan karısı "Seks!" dese...
kalkıp gider.
Kabloların arasından koşar, çarpılır.
Ama gelir. "Seks mi... Seks...
Seks? Seks mi dedin?
Seks mi dedin? Seks dedin.
Yok, çarpıldım. Sıkıntı yok. Seks dedin!
Çarpıldım. Seks dedin! Hastaneye gitmeliyim.
Hadi yapalım da gideyim."
Kadın çok farklı. En ufak şeyde bile kopabiliyor.
Bir kadın şunu diyebilir: "Şu anda havamda değilim
çünkü saçımın şöyle olması lazımdı...
ama böyle oldu."
Biz erkekler de çok aptalız. "Tarağım var.
Saçını tarayayım.
Sonra seks yapabiliriz."
Kadın: "Hayır, anlamıyorsun.
Saçımın şöyle olması lazımdı ama böyle oldu. Şöyle, böyle."
"Tarağım ve fırçam var. Saçını düzelteyim, seks yapalım."
O kadar aptalız ki gerçek sebebi duyana kadar zorluyoruz.
"Tarağım ve fırçam var. Başarabilirim."
"Hayır, anlamıyorsun. Saçım şöyleydi ama böyle oldu.
Doğum günümü unuttun pislik!"
"Pekâlâ o hâlde... nice yıllara.
İşte tarağın.
Sürpriz!
Ben elektrik tesisatını yapayım."
İşte o yüzden eşinizi ya da sevgilinizi havaya sokmak için
evde yaşayan kişi sayısına oranla daha çok vakit harcayın.
Mesela evde çocuk yoksa eve gidin, birer şarap için,
sevişin, mükemmel.
İki çocuğunuz varsa
eşinizi havaya sokmak için biraz vakit harcamalısınız.
Çocuklar ve kayınlar evdeyse...
seks falan yok. Yok öyle bir şey.
Fazla trafik var. Olmaz.
Becermek cidden zor.
Şunu keşfettim, karımla akşam sekizde sevişmek istiyorsam
onu sabah sekizden itibaren
zihnen hazırlamam şart.
Yemin ederim. Isa, geçen oldu.
Bir sabah uyandım. "Gün bugündür." dedim.
Dolunay mıydı, bilmiyorum artık. Hevesliydim.
Onu gördüğüm ilk anda, sabah sekizde, kahvaltıda,
rastgele bir iltifat ettim.
Geçerken "Günaydın bebeğim. Bugün güzel olmuşsun." dedim.
"Tanrım. Röflemi fark ettiğin için sağ ol." dedi.
Yürürken içimden "Tohum ekildi." dedim.
Görevimiz Tehlike gibiydi.
Öğleyin şiire geçtim.
Şiirden anlamam bile.
Geçerken dedim ki "Aşkım...
'Olmak ya da olmamak.'" Elimden gelen bu.
"Tanrım. Shakespeare. Çok sağ ol." dedi.
Öğleden sonraysa ayak masajı.
İstememişti. Yine de yaptım.
Ovmaya başladım. Ölü derileri vardı. Mühim değil.
Bunu avantaja çevirdim.
"Bebeğim, ölü derilerin bana yaşadığımı hissettiriyor!" dedim.
"İğrençsin." dedi.
"Aşkım da öyle." dedim.
Evet, iki saniyeliğine Antonio Banderas oldum.
"Aşkım da öyle. Çizmeli Kedi'yim ben."
Koşa koşa çocukları yatırdım, her şey tamamdı, hazırlardı.
Odamıza koştum. "Bebeğim, hadi yapalım!" dedim.
Dedi ki "Havamda değilim galiba. Saçım şöyleydi. Şimdi böyle oldu."
"Hadi ama bebeğim. Çocuklar uyuyor.
Şiir okudum, ayağını ovdum. Hadi ya." dedim.
O da dedi ki...
"İyi."
Söylenebilecek en hoş şey değildi tabii.
Ama erkekler için "iyi", "evet" demektir.
Mesele seks olunca erkeğin egosu kaybolur.
Tek demesi gereken "Yapacak daha iyi bir şeyim yok."
Erkek atlar: "Yapacak daha iyi bir şeyi yokmuş!
Gol atacağım!"
Arkadaşlar, "iyi" deyince sandım ki mesele tamam.
Meğerse o anlama gelmiyormuş.
Mesele tamam olana kadar tamam olmuyor, tamam mı?
Batırdım. Havalara girdim. "İyi" deyince bitti sandım.
Şımardım. Başlamadan önce tuvalete, işemeye gittim.
Başlamadan bir su dökeyim, dedim. Biraz çiş yapayım, azıcık su dökeyim...
Ve osurdum. Minicik bir osuruk.
Sadece başı çıktı, sonra tuttum.
Sadece...
Sadece bir...
Ama bir şekilde ta öteki odadan bunu duydu.
"Yok artık." dedi. "Ne var?" dedim. "Havamda değilim." dedi.
"Olacak iş mi!" dedim.
Dedi ki "Saçım öyleydi. Şimdi böyle oldu.
Etraf osuruk oldu."
Osuruğu yutturmaya çalışıyorum. "Osuruk değildi o.
Kutlama amacıyla... Devamı vardı...
Şöyle yapacaktım...
Arkası vardı.
Çocukların uyuduğundan emin olmak istemiştim.
Seks yaparken osuracağıma tuvalette yapayım.
Bunu istemezsin... İyi değil."
"Havamda değilim." dedi. Dedim ki "Ben de değilim.
Bol bol Netflix'imiz var. Elimi tut. Kaşı. Süper kaşıyorsun."
Evet.
Gerçek bir hikâyeye dayanıyor bu.
Yemin ederim.
Emin ol ki şu anda İranlıların bazıları böyle Ed: "Tanrım!
Osuruk şakası mı yapıyor?
Siyasi şeylere değinecekti.
Niye osuruk şakası yapıyor?
Ed, Farsçada "osuruk", "guz" demek.
Sesliyse ama. Sessizse "çoss".
Bu işin erbabıyız. İki yolla söylüyoruz.
"Guz" ver bana. "Guz" de.
"Guz", sonra da "çoss". Akıcı konuşmaya başladın.
Isa, Arapça "osuruk" nasıl deniyor?
- "Drat" ve "fuss". - Ne?
- "Drat". - "Drav" mı?
Sizde de mi iki tane?
Bakın. Çok benzer dillerimiz var.
"Fuss" yani? Benim "çoss"um, sizin "fuss"unuz.
Çoss. Fuss.
Döviz kuru gibi.
- "Guz" da... - "Drat".
"Drat."
Osuruğa beziyor cidden. "Drat!"
"Drat."
Süryanicede nasıl? "Osuruk" nasıl deniyor?
- "Arteta". - Ne?
- "Arteta". - "Arteta".
Sizin osuruk bir tür sanatçı herhâlde.
İşte karşınızda arteta.
Bana bir iyilik yapın. Google'dan "İngiltere'de osuruk" diye aratın.
Bağırın. Ne çıktığını söyleyin. Google. Ne diyor? "İngiltere'de osuruk".
Telefondan Google'layıverin. Hadi.
- Sınır dışı edileceğiz. - Yok, edilmezsiniz, söz.
"İngiltere'de osuruk" diye aratın. Bağırın. Ne diyor?
- "Trump"! - "Trump"!
Evet!
İngiltere'de "osuruk"a "trump" diyorlar. Çok zeki adamlar.
Trump şakalarıyla başladık, osuruk şakalarıyla bitirdik.
Başladığımız yere döndük. Gösteri bitti.
Çok teşekkürler Kennedy Center. Sağ olun. Teşekkürler.
Sağ ol Kennedy Center. Sağ ol Netflix.
Sağ ol DC. Sizi seviyorum.
Alt yazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu